A pani wygląda wręcz zachwycająco. Pocałował ją w rękę. Serce Eden biło tak mocno, że była pewna, iż on nie może tego nie słyszeć. Jemu, to właśnie jemu pragnęła oddać swoje dziewictwo. W zamian nic od niego nie chciała; tylko tyle mogła mu ofiarować. I staliby tak Bóg wie jak długo, wpatrzeni w siebie niczym osłupiali, gdyby w ciszę nie wdarł się donośny głos lady Penhollow, która podniosła się z kozetki stojącej przy kominku. Chodźmy! Jesteśmy już spóźnieni. Musimy jechać. Wyszła z salonu, przechodząc między nimi. Lord Penhollow podał Eden ramię. Mama jest nerwowa przed każdym przyjęciem. Eden to nie obchodziło. Była przy nim i tylko to się liczyło mimo że Betsy ostrzegała ją, by miała się na baczności, bo u Willisów nie będzie przychylnej jej służby z Penhollow Hall. Tym razem pojechali większym powozem. Panie usiadły po jednej stronie, lord Penhollow naprzeciwko. Chmury rozeszły się i oczom podróżnych ukazał się przepiękny zachód słońca. Za każdym razem, kiedy powóz podskakiwał na nierównej, błotnistej drodze, kolano lorda Penhollow ocierało się o nogę Eden

(Reklama: )